Tuesday, December 31, 2013

İyi ki Varsın Beyazperde!




                 İnternet yokken ne vardı diye sorsam, çoğunuz diyeceksiniz var işte kurcalama ya da ileride de aynı muhabbeti yapacağız gibisinden şeyler var kafanızda.Evet bazı şeyleri internet sayesinde keşfediyoruz.Ama internette avantajımız olan bir anekdot var: ''Araştırma''.Google'u,vikipedisi, işte ekşi sözlüktür, falan filan.... Bir de işin sanatsal araştırma boyutu var.Bu kadar kolay değil tabi.Her türlü oyun,film,sergiyle ilgili bilgi bilmek hala kitaplarda.Etkinlikleri öğrenmekse o kadar kolay değil.Baya bir kaynağın olmak zorunda.Özellikle de sinema konusunda.Şimdi gene sorumuza bu açıdan bakalım: ''İnternet yokken biz bu sinema araştırmasını nasıl yapıyorduk?''  Mecmualar ve belli başlı kitaplar sayesinde.Bunun da en faydalı örneğini 19 yıldır yayınlanmakta olan ve en çokta okurlarına büyük nimet niteliğinde ''Sinema'' dergisini örnek gösterebiliriz.İnternet yokken pek çok sinemasever haberleri,vizyon takvimini,röportajlarını ve film eleştirilerini oradan takip ediyordu.Ama gelin görün ki ''Emek Sineması''na balyoz vuran inşaat şirketi ''Kalyon İnşaat'' ''sinema'' dergisini de kapattırdı Turkuvaz grubun bünyesindeki 7 dergiyle birlikte. Okuyucuymuş,yazarmış,kültürmüş umurunda mı acaba bu ülkenin? Allah vere de Başka Sinema'ya bulaşmazlar.Yoksa halimiz yavan...

                   Sinema dergisi 19 sene sürmesine rağmen internetten de faydalanıyorduk sinema konusunda.Bu konuda tasarımı ve içeriği en adam gibi olan ''Sinemalar.com'' du.Öyle bizde pek bilmiyoruz eleştiridir,incelemedir falan.Siteye bir film koyulur.Yıldızıydı,puanıydı,künyeydi,fragmandı derken bir de altına yorum kısmı konur.Bakardın yorumlara,tamam fazlaca pozitif yorum var,birkaç tane de negatif var ya.Gitmesek mi acaba/yok ya demek ki anlıyor bunlar sinemadan,bende gideyim.Ve sonuç filmden genel olarak( bazen tam tuttuğu da oluyor yorumların) yüzün asık çıkıyorsun.Ve asıl öfken filmi yapan ekibe değil o yorumu yazana.Girerdin siteye,yazardın yorumunu,küfür kıyamet içerikli bir şekilde. Noldu gitti üyeliğin.E tabi forumlar ve sözlüklerde girdi bu işin içine.Artık oraya bakıyorduk.Ekşi entel ortam ya.Orda film iyi deniyorsa iyidir hacı! gibisinden söylemler vardı.Tabi o ilk dediğim siteye göre biraz daha güvenilirliği vardı.Sinemalar.com çok iyidi.Hala da iyi.Ama dediğim gibi benim gibilerin aradığı cidden güvenilir bir kaynak bulmaktı.


                   İşte tam o sırada bir gün gene google'da gezinirken karşıma ''Beyazperde'' çıktı.Adı da pek havalı.Siteye şöyle bir gireyim dedim.Sonra bir şey oldu,sık kullanılanlara aldım bu siteyi.Şöyle bir inceleyim dedim,aha bir baktım 3 gün sonra girecek filmin eleştirileri yer alıyor.Dedim bir ara ya nette izlemişler bunlar.Yok nette de.Ondan sonra yazıları okumaya başladım.Bambaşka yazılar,hiçbir şekilde kuru bir beğeni ya da naralar nutuk atma falan yok.Filmi derinlemesine yazmışlar.Makale yazmışlar.Beğenen de var beğenmeyen de ama neden böyle düşündüklerini harika bir üslupla yazmışlar.Sadece bunlar yoktu tabi Beyazperde'de.Başka hiçbir haber kaynağında görmediğim haberler,vizyon tarihlerine sadece o sitede ulaşabildiğim filmler,özel dosyalar hatta dizilerle ilgili bölüm bile vardı.Ve demiştim sanırım aradığımı buldum diye.Aslında Beyazperde, sinema dergisinin yanında bana mesleğimi de göstertti.Evet meslek olarak sinema yazarlığı yapmak istiyorum.Tabi başka bir ek işte şart para kazanmak için zira.Neyse Beyazperde işte bu 2.paragrafın sonlarında belirttiğim soruna çözüm bulan aylardır aradığım tek siteydi.Oraya da kendi düşüncelerini yazıyordun tabi hatta o eleştirilerin altına bile yazıyordun.Ama o işte uzman ve o mesleğin adını ilk duyduğum ''sinema yazarı/eleştirmeni'' vardı sitede.Merakta sardım,başladım bunların bio'sunu çıkarmaya.O zamanlarda biraz bundan dolayı ''twitter'' açmıştım o yüzden.Daha rahat iletişimi sağlamak için.Ha bu arada sadece Beyazperde'mi oldu bu konuda.Hayır tabiki,ama bu konuda en iyisi demek yalan olmaz.Daha sonra Ekşi Sinema,Öteki Sinema,Sinematopya gibi siteleri de keşfetmeye başladım.Yeni tasarımlar,yeni yazarlar falan gördüm.Kafamda daha da bir şekillenmeye başladı bu iş.


                   Neyse,Beyazperde'ye dönelim.Twitter açtım.İki editörüyle kurmaya çalıştım iletişimi.Biri sinema editörü Duygu Kocabaylıoğlu,diğeri dizi editörü Hande Kara.Zorluk yaşamadım pek.Önce aynen bu konudaki düşüncelerimi söyledim.Daha sonra da Beyazperde hakkında birkaç bilgi toplamaya çalıştım.Zaten böyle böyle konuşa konuşa Beyazperde'de yeni yeni şeyler de keşfetmeye başladım.Çoğu festivale sponsor olduğu,her ay süper hediyeler kazandıran yarışmaları ve eğlenceli anketleri olduğunu gördüm.Artık çevremdekilere de önermeye başladım,ki çoğu da haberdardı ama benim kadar meraklısını da bulmak zordu.


                Olaylar böyle gelişirken kırk yılın başı bir festivale gideyim.Normalde ben sinema dendi mi ''animasyon'' gelirdi aklıma.Aşağılamıyorum tabi ki.Ben sinemayı onlarla tanıdım.Ki bu konuda da baya bir kültür oluştu bende.Neyse Ankara'da zaten Kızılırmak Sineması var bu festival konusunda daha çok.Bir de Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali'' Bu festivale Duygu Hanım'da geliyormuş.Bu vesileyle ben de gittim festivale.Ve beni kırmadı güzel güzel konuştuk,sohbet ettik.Onun da hoşuna gitti düşüncelerim.Ve kendisi de bu eleştirmenlik konusunda kafamdaki soru işaretlerini kaldırmış oldu.Hemen ardından da Ekşi Sinema yazarı Güzin Tekeş'le görüşmüştüm.O da sağolsun dinledi,çay ısmarladı.Yararlı bir etkinlik olmuştu yani benim için.


                  Ama benim bu olayı biraz daha detaylı konuşmam için İstanbul'a gitmem şarttı.Daha çokta sinema yazarı görmüştüm twitter ve bu siteler sayesinde.Zaten onlar sayesinde açtım @FilmNotlari'ni.Hala da takipçileri büyüyorsa yine onlar sayesinde ve bilhassa Beyazperde sayesindedir.En büyük desteği bir anlamda onlar verdiler çünkü.Neyse en sonunda gittim İstanbul'a.Taksim'de Habertürk gazetesi yazarı Kerem Akça ve Milliyet Sanat,Beyazperde,Arka Pencere gibi pek çok sitede ve dergide yazan,içimizde bulunduğumuz doğaya karşı sorumluluklarını bizden daha çok yerine getiren Ali Ulvi Uyanık'la da görüştüm bu mevzuları.Tabi bu sefer başka cevaplar aldım.Düşüncelerimi onlar da beğenip takdir etmesine rağmen, yapmam gereken çok şey olduğunu,ama her konuştuğum kişinin genç yaşıma rağmen bu denli çabaladığımı görmelerinin onları da sevindirdiğini gördüm.


                  Daha sonra Beyazperde'nin kendine has yazarlarıyla da konuşmaya başladım.Hem reklam sektöründe çalışan hem de orada yazan Funda Sularöz mesela bu konuda da bana epey yardımcı oldu.Serdar Kökçeoğlu aynı şekilde.Bir anlamda yılın sinema yazarı seçtiğim ''Murat Tolga Şen'' ve yılın kitabı seçtiğim Pelin'in yazarı ''Murat Arda'' ile de tanışmış oldum.Onlarla yüz yüze konuşmasakta onlar da biliyorlar artık az çok neler hissettiğimi.


                    Gelelim diğer bir kişiye.Ve Beyazperde'nin bir başkas güzelliğine..Tamamen kendi çabalarıyla,kendi yaratıcılıklarıyla ayakta duran bir site.Bağlı oldukları bir şirket var tabiki ama onlar para kazansın diye değil sadece aynen benim gibi sinemaseverlere faydamız dokunsun diye her gün çabalıyorlar.Google'ın arama sonuçlarında ilk sıralarda olmak için canla başla çalışıyorlar.Ve cümlenin başında bahsettiğim de Beyazperde'nin Genel Yayın Yönetmeni: ''Melis Z Pırlantı'' Üst düzey bir dil seviyesi,müthiş bir yaratıclık,harika bir sinema yazarlığı ve bol bol da festival tecrübelerine sahip.Beyazperde'nin bu bilinmeyen yanlarını da Melis Hanım Beyazperde'yle aşırı ilgilenmemden dolayı beni kırmadı ve paylaştı bunları.


                     Beyazperde'nin bana yaptığı güzellikler olduğu için değil tabiki bu övgüler.İlk paragraflarda belirttiğim soruna çözüm buldukları için.Tam anlamıyla adam gibi bir sinema sitesi oldukları için.Tasarımıyla,içeriğiyle,üyelerine sağladığı jestlerle harika bir site.Umarım bu özelliğini uzun yıllar devam ettirir ve bizim de ''IMDB'' gibi bir sitemiz olur ki Beyazperde,bu yolda sağlam adımlarla ilerliyor.Haliyle bana da güzellikleri oldu. bu nitelikleriyle.O yüzden ''İyi ki varsın Beyazperde!''

             

Atlantis'ten Gelen Adam'dan Saykodelik ve Realist Bir Roman Noir




              Bu kitabı okuyanlar,şimdi diyecekler böylesine harika bir eser için bula bula bu başlığı mı buldun diye! Ama yapacak bir şey yok.Bu kitap için başlık bulmak zor.Çünkü aklımdaki başlıkları yazarsam bir yandan spoiler,bir yandan da duru olmayan cümleler kullanmış olacağım.O yüzden başlık için hem yazardan hem de okurlardan af diliyorum.Yazıma da başlıyorum.


              Başka Sinema'da geçen hafta cuma gününden itibaren salonlarda yerini alan ''Genç ve Güzel'' adlı bir film var.Fransız sinemasının usta isimlerinden François Ozon çekmiş.Hah! Filmi izleyenler akabinde bu kitabı okusunlar.Ya da bu kitabı okuyanlar aynı şekilde Genç ve Güzel'i izlesinler.Hiçbirisini yapmayanlar bu ikisini de yapsın.Çünkü ikisi arasında tam olmasa da benzerlikler var.Tabi Murat Arda'nın bu kitabında daha vurucu,daha derinlemesine işlenmiş sorgulanması gereken sorunlar var.


                Kitabı elinize aldığınızda ilk olarak aklınıza farklı kulvarlarda yer alan iki genç Türk kızının birbirleriyle olan ilişkileri,çatışmaları geliyordur.O da var tabi ama asıl mesele bu değil.Zira kitaba ''Can Sancak'' adında 17'sine yeni girmiş,hafiften burnu havada,heavy metal tutkunu ama ironik gelecek, dindar bir arkadaşımız.Aşırı hem de! Namazında,niyazında ama her akşam da bira içiyor.Eve her gün geç geliyor.Bir de roman yazıyor kendisi.Evde durumlar da pek iyi değil.Ablasının giyinmesine karışıyor,anasıyla babasıyla sürekli bir gerilim içerisinde.Can'da evde bulamadığı huzuru hala da İstanbul için kült bir mekan haline gelen ''Kemancı Bar'' a gidiyor.Bu arada hikayemiz İstanbul'un en çetrefilli,en cafcaflı semtlerinden Taksim ve Beyoğlu'nda geçiyor.Ki olaylar ilerledikçe heavy metal akımının en önemli sanatçılarını,bu anlamda gözde haline gelen İstanbul'daki pub'lar barlar ve ilk popüler heavy metal ve rock kültürüyle dolu mecmuayı amaçlayan ''Delikasap''ı da tanımış oluyoruz.Neyse hikayemize dönelim.Can her gün bu takıldığı barlarda DJ'lik yaparken Pelin adında bir kızla tanışıyor.İşte ''Pelin'' kızımız romanın kırılma noktasını oluşturuyor.Gerçi Pelin'le sınırlı değil bu öge ama asıl faktör Pelin... 


                    Pelin değişik bir kız.Hatta tam anlamıyla bu Dünya'ya ait değil.Kendisi de öyle hissediyor.İlk başta Can'la iyi anlaşsa da kendi karanlık geçmişinden uzaklaşamıyor.Pelin de gazeteci.Onun da bu rock kültürüne bir aşinalığı var.Onun gazeteci olmasıysa en çok Can'ın işine geliyor.Her gün ucuz bira tabi! Pelin kendisine karşı pesimist olan bu dünyada ''Can'' ın bir kurtarıcı olduğuna inanmaktadır.Bunun için Can'la daha çok ilgilenmeye başlıyor.Ki böylelikle Can'ın yazdığı kitapta daha belirgin bir hal alıyor.Neyse, bu Pelin'in kendi içindeki ruhsal problemleri yavaş yavaş çözüme kavuşacakken 90'ların belalı bir furyası ''uyuşturucu'' ortaya çıkıyor.Birçok genç gibi Pelin'de bu illete kapılıyor.Bir de bu yetmezmiş gibi emniyette ''yok gençlerimizi kötü yola düşürüyorlar'', bir de bunlar kafa sallıyor,barlarda takılıyor,bir de uyuşturucu alıyorlar'' hemen müdahale edelim'' neticesinde bu işin içine giriyor.Pelin'de bu konuda en çok arananlar listesine girdiği için hem Can'ı hem de yeni tanıştığı kankalarını yanına katarak Avrupa'ya doğru bir yolculuğa çıkıyor.Bu arada yeni tanıştığı kankalarından biri Furkan.Bu sefer tam haliyle ''kurtarıcısı'' gibi sanki.Kendinizden de bir şeyler bulabileceğiniz bir karakter aslında Furkan.Ama kitabı okudukça şaşıracağınız davranışlar da sergiliyor bu Furkan.



                      Neyse, bir de başka bir kilit nokta karakter var.O da Nurdan! Nurdan'da Madonna hayranı,entelektüel, zeki ve hayatı özgürce yaşamak isteyen bir kız.Ama aile baskısı ve toplumun değer yargılarına boyun eğen bir arkadaşımız.Ve ne acıdır ki kendi isteğinin göz ardı edildiği,tutkularının,kariyerinin ve beklentilerinin özellikle babasının önemsiz olması.Babasının isteğiyle de İmam Hatip Lisesi'nde okuyor.Kızcağız da her seferinde bu okula gitmeme konusunda yiyor babasından dayağı,kemeri! Ama Nurdan'ın hayatında özel biri var.Yine bir kız var.Ki hemcinsin halinden yine hemcinsi daha iyi anlar.O yüzden kanka mı sevgili mi? sorusuna cevap bellidir. Rana da başörtüsünü bir an bile çıkarmayan,ibadetlerini aksatmayan,açık gezmeyen,tokalaşmayan,kısacası ''küçük bir günah yapmaya teşebbüs etmekten'' aşırı korkan bir kız.E haliyle de aşırı bir ''Allah korkusu'' var.Onun da ailesi fazlasıyla otoriter ve baskıcı.Okuldan eve,evden okula.Tabi telefon,televizyon,hele ki internet günümüzün vazgeçilmez dostları onların evinde yok. F. Gülen'in cemaati gibi bir atmosfer var yani evde. Bruce Willis'in patlamaya yakın dönemlerinde çıkan ''Mavi Ay'' filmini bile izlenmesine izin verilmiyor ama Rana izleyemiyor.Tabi Nurdan tek görüştüğü arkadaşı.Çünkü Nurdan'ın babası Türkiye'nin en büyük cemaat lideri Talip.Aynı zamanda da başkomiser.Sofu mu dersin,cemaatçi mi dersin bilmem de bu adama çattın mı yandın!


                 Bir de Talip Başkomiser var tabi.Cemaatin babası,koca din baronu.Emniyette kuş uçurtmuyor.Ne talihsizdir işte Nurdan'ın babası.Emniyette de yardakçıları var tek tek.Kalpaklı,Çaycı,Hortumcu... Hepsinin arasında bir üstlere çıkma çabası var.Hani Behzat Ç Ankara Yanıyor'da olan bir hiyerarşi mücadelesi burada da var.Müdürüm şunun selamı var,çaycı çok konuşma ben senin üstünüm lan,çay getir, bulamadınız mı lan kızı ...... falan filan gibisinden şeyler.Aslında bu kısımlar da sene içerisinde yaşadığımız hükümet bunalımlarına da bir işaret çakıyor.Ya da hiç kurcalamayalım orasını.Ne demişler: ''Kişi ve kurumlar hayal ürünüdür,gerçekle hiçbir ilgisi yoktur''


               Evet,kitabımız böyle ilerliyor.Tabi daha fazla sürprizleri var.Yeri geliyor esprilere gülüyorsunuz,yeri geliyor karakterlerin yaşadıklarından kendinizden bir parça buluyorsunuz.Hatta bunu genç kesim daha iyi anlayacaktır.Dediğim gibi karakterlerin acılarına ortak olup onlarla ağlayabiliyorsunuz.


             Kitabın asıl güzelliği bu değil.Asıl güzelliği bu kitabı Murat Arda'nın yazması.İşte nam-ı değer Atlantisten Gelen Adam.Beyazperde.com'da film eleştirileri yazıyor.Ama garibim en tırto filmler bu abimize geliyor.Bugün de J. Bieber'ın filmini yazmakta zorlanıyor.Ama en kral filmleri de yazıyor.Neyse film eleştirileri yazması bir tarafa ayrıca da bu bahsettiğim ''Delikasap'' ın kurucusu. Heavy rock ve metal kültürüne aşina olan ve tutkuyla bağlananların tek buluşma noktası.Onlar için devrim niteliğinde mesela.19 yıldır hem kendi alanında hem de okurlarının ihtiyacını fazlasıyla gideren ''Sinema'' dergisi.gibi.Bizim için veli nimetti yain.Bu Delikasap da onlar için öyle.Dilerim aynı talihsizlikten ''Delikasap'' ta madara olmaz.


                 Peki ne yaptı Murat Arda bu kitapta? Kimsenin uzun yıllardır pek bahsini açmadığı ama Türkiye toplumunun en önemli sorunlarından birini teşkil eden mesele.Hatta bunların bir potada eritilip erotizm ve hicivle harmanlandığını düşün.Evet aynen öyle.Kitapta toplumun değer yargılarına aykırı davranan rocker gruplar,tiplemeler,dili,dini ve cinsel inanışları bakımından farklı insanlar var kitapta.Özellikle de Pelin gibi tipler işte.


                 Bir önceki paragrafta erotizm ve hicvin harmanlandığını düşünün demiştim.Hatta bunun içine bir de ''din'' ekleyin.Tamamdır. Bunu açıklaması biraz zor aslında,çünkü okuyan herkeste farklı tatlar,farklı yaklaşımlar bırakabilir.Ama bana kalırsa bu kitapta özgür yaşamak isteyipte aslında yine bu dünyanın kölesi olacağına inanan insanların hayatı bu.Ki Murat Arda'da bize kalem yeteneğini gösteriyor saykodelik,realist ve ilginç bir erotik üslupla.Kitap en çokta bu yönüyle cesur zaten. Küfrü,alkolü,cinsel organ ve düşünceler hiçbir kaygıya girmeden anlatılıyor.Rahat bir şekilde.Hatta Arda, yaratmış olduğu bu üslubuyla sanat harikaları yaratıyor.Erotizmden kitabın içinde kitap çıkarıyor resmen.Şiirler,romanlar,makaleler,mektuplar.... 


            Eşcinsel ilişkilerden felsefi ontolojik bakış açılarına, ''Benim bedenim benim vücudumdan, benim hayatıma ben karışırım'' a kadar pek çok içsel ve toplumsal sorun da yine Murat Arda'nın farklı bir yaklaşımıyla ele alınıyor.


             En çok hoşuma giden ve kitabın bir başka farklı tarafıysa güzel de bir seyahate çıkıyorsunuz.Avrupa seyahati.Hani bizim toplum yadırgar oranın insanlarını. Haa,turizm deyince akan sular durulur tabi ama Rus ya da Alman biriyle evlendiğimizde şu muhabbet çıkar: ''Senin oğlan ........puyla geziyor, bu adamlar bize zamanında neler yapmıştı,Türkiye kızlarında ne var... gibisinden muhabbetler oluyor.Ama kitapta bu yok işte.O seyahat turunda Avrupa'dan birçok insanı tanıyorsunuz ve bizden pek bir farkı olmadığını görüyoruz.Hatta bizden daha iyi bir gelenkleri ve kültürleri olduklarını görüyoruz.Özellikle de şu sene içerisinde yaşadığımız onca gerilimden sonra.Onların da bizim gibi sorunları oluyor ama zannettiğiniz gibi bu insanlar bambaşka insanlar değil.Hatta dediğim gibi bizden iyiler.Trip yok,gerilme yok,egoistlik yok.Kitapta göreceksiniz zaten şu soruyu da: ''Lan bu adamlar sürekli gülüyorlar,niye gülüyorlar?'' Pelin'de şöyle diyor misal: ''Burada sence insan intihar eder mi?''


              İşte böyle.Toplanıp konuşsak daha çok muhabbet ve malzeme çıkar ama hala okumayanlar var.Ve daha fazla konuşursam baya bir sürprizi bozacağım ister istemez.Çünkü kitaptaki çoğu şeyleri ben de yaşadım.Uzun lafın kısası bu yazımdan sonra,dediğim gibi ''Genç ve Güzel''i izleyenler bu kitabı da mutlaka okusunlar.


               ATLANTİSTEN GELEN ADAM CİDDEN HARİKA BİR ADAM.BUNU KİTABINI DA YANSITMIŞ.BU YAZIMLA BERABER ONUN HAKKINDA DÜŞÜNDÜKLERİM ONA GÜZEL BİR YENİ YIL HEDİYESİ OLMUŞTUR VE UMARIM OKUYANLARA DA....İYİ OKUMALAR 


                 



               


               





             


         

"Oldboy" Basın Gösterimi Sonrası Eleştiriler



Murat Tırpan: Spike Lee'nin Oldboy remake'i son derece gereksiz bir kopyadan ibaret. Daha serbest bir uyarlama olsaydı çok şey kazanabilirdi.

Janet Barış: Oldboy kötü değil ama gerekli de değil. Bazı filmleri yeniden çekmenin hiç gereği yok, hele ki bu Oldboy'sa.

Murat Emir Eren: Spike Lee, Reggie Miller'la dalaştığı günlerden bu yana hiç bu kadar şuursuzlaşmamıştı muhtemelen. Chan wook-Park'ın yerinde olsam, izlerken kalp krizi geçirirdim.

Kaan Kavuşan: Spike Lee'nin Oldboy'u orijinaliyle çok benzeşiyor. Film zaten hikayesiyle öne çıkıyordu, stilde yenilik yapmak lazımdı belki de.

Banu Bozdemir: Yeniden Oldboy gereksiz olmuş, ilki her zaman baki!

Alper Turgut: Oldboy, Oldboy olalı böyle zulüm görmedi. ABD, İhtiyar Delikanlı'dan elini çek!

Burak Göral: 2013'ü Spike Lee'nin gereksiz remake'i Oldboy'la bitirdik. Orijinalinin zerafeti, duygusu ve estetiğinin yerinde yeller esiyor.



Monday, December 30, 2013

Yılın ''En''leri




                     YILIN EN İYİ 10 YERLİ FİLMİ


      1)Sen Aydınlatırsın Geceyi
        2)Kelebeğin Rüyası
        3)Düğün Dernek
        4)Yozgat Blues
        5)Jin
        6)Zerre
        7)Senin Hikayen
        8)Mutlu Aile Defteri
        9)Hükümet Kadın 
        10)Özür Dilerim   
                    


                   YILIN EN İYİ 10 YABANCI FİLMİ

                         
       1)Kutsal Motorlar
       2)Genç ve Güzel
       3)Zincirsiz
       4)Pi'nin Yaşamı
       5)Mavi Yasemin
       6)Zafere Hücum
       7)Onur Savaşı
       8)Sihirbazlar Çetesi
       9)Muhteşem Gatsby
      10)Buraya Kadar


                      YILIN EN İYİ 5 ANİMASYONU


      1)Sevimli Canavarlar Üniversitesi
      2)Muhteşem Beşli
      3)Oyunbozan Ralph
      4)Çılgın Hırsız 2
      5)Kahraman İkili  



                      YILIN EN İYİ 5 SİNEMA SİTESİ   


          1)Beyazperde
          2)Sinemalar
          3)Ekşi Sinema
          4)Sinemamüzik
          5)Filmloverss



                          YILIN EN İYİ OLUŞUMU 


             
                          YILIN EN İYİ 5 KİTABI


                         1)Pelin (Murat Arda)
                         2)Tek Kanatlı Bir Kuş (Yaşar Kemal)
                         3)Geyikli Park (Sunay Akın)
                         4)Kardeşimin Hikayesi (Zülfü Livaneli)
                         5)Beyoğlu'nun En Güzel Abisi (Ahmet Ümit)


                                 

                YILIN EN İYİ ÇİZGİ ROMAN YAYIMCISI


YILIN EN İYİ KÜLTÜR SANAT PROGRAMI VE                           SUNUCUSU    



                                                             

                     TWİTTER'IN EN İYİ SİNEFİLLERİ
                              
      
          1)Hasan Nadir Derin (@filmmaker_9 )
             2)Egemen Tokatlıoğlu (@egementk)
             3)Serdar Durdu (@The_Serdar)
             4)Murat Karakuş (@murattkarakus)
             5)Utku Ögetürk (@UtkuOgeturk)
             6)Burç Karabulut (@Burckarabulut)
             7)Nursemin Örnek (@nurseminornek)
             8)Pınar Yener (@pinar_yener)
             9)Burcu Meltem Tohum (@jerkiousion)
             10)Cem Erdog( @cem_erdog)


            YILIN EN İYİ 5 SİNEMA BLOGU


            1)Öteki Sinema
            2)Sinematopya
            3)Mümkünmertebe
            4)FilmDoktoru
            5)Seyirci Koltuğu


      TWİTTER'IN EN İYİ TİYATRO SEVERLERİ


 
                   
          1)tiyatrodelisi (@tiyatrodelisi)
          2)Sahnedekiler (@Sahnedekiler)
          3)Ege Küçükkkiper( @egekper)
          4)RenkliSahne (@renklisahne)
          5)Ece Saruhan (@ece_saruhan)
          6)Melih Anık (@melihanik)
          7)Bahar Çuhadar (@baharca)
          8)Ezgi Atabilen (@ezgiatabilen)
          9)RABARDA (@Rabarda)
          10)Emel Çölgeçen (@emelcolgecen)


              YILIN EN İYİ 10 SİNEMA YAZARI


        1)Murat Tolga Şen
             2)Kerem Akça
             3)Atilla Dorsay
             4)Murat Erşahin
             5)Mehmet Açar
             6)Banu Bozdemir
             7)Burak Göral
             8)Ali Ulvi Uyanık
             9)Oktay Ege Kozak
             10)Melis Z.Pırlantı


                   YILIN EN İYİ 10 OYUNU



            1)Mi Minör
            2)Masal Müfettişi(Orta Oyuncular Sahnesi)
            3)Ben Feuerbach(Devlet Tiyatroları-Trabzon)
            4)Yaşamaya Dair(Dostlar Tiyatrosu)
            5)Çehov Makinesi(Devlet Tiyatroları-İstanbul)
            6)Adolf(BO Tiyatro)
            7)Kaplumbağa(Ali Poyrazoğlu Tiyatrosu)
            8)Yollu(Sahne Hal)
            9)Nafile Dünya(Duru Tiyatro)
            10)Evaristo(Altıdan Sonra Tiyatro)


                 EN İYİ 5 KÜLTÜR-SANAT MEKANI



            1)İstanbul Modern
                2)Borusan Kültür Sanat Merkezi
                3)Sahne Hal
                4)SALT Online Sanat Galerisi
                5)Büyülü Fener Sineması (Kızılay/ANKARA)


  TWİTTER'I EN İYİ KULLANAN 10 SANATÇI

   
         1)Levent Üzümcü
               2)Deniz Atam
               3)Şebnem Sönmez
               4)Sermiyan Midyat
               5)Memet Ali Alabora
               6)Fırat Tanış
               7)Ahmet Mümtaz Taylan
               8)Zafer Algöz
               9)Cem Yılmaz
               10)Defne Halman
           

       

Bu Sinema Başka Sinema!




             Ekim ayının ortalarından itibaren afişlerde ve internette sloganlarına rastladığımız ''Başka Sinema'' 1 Kasım tarihinden itibaren İstanbul ve Ankara'da hayata geçti.Tabi ilerleyen tarihlerde bu illeri Bursa ve Eskişehir takip etti.Ve daha da çoğalacak sanırım bu iller.

               Sloganı ''Bize Her Gün Festival'' olan ''Başka Sinema''nın jenerasyonu da aynen sloganındaki gibi.Bağımsız film meraklılarına,festival takipçilerine ve kaliteli film seven sinefillere her gün aralıksız,antraktsız festival keyfi yaşatıyor.Bu oluşumun öncü ismi İmre Tezel ve bağımsız filmlerin gene dağıtımcısı M3 Film oluyor.


                  Başka Sinema'da 2013 yılı içerisinde Altın Koza,Malatya Film Festivali ve 32.İstanbul Film Festivali'nden tutun da Cannes Film Festivali'ne kadar ünlü arthouse yönetmenlerin filmleri,ödüllü ve bağımsız filmler 2014'ün Aralık ayı sonuna kadar bu programda yer alıyor.Onur Ünlü'nüm büyük övgü toplayan ''Sen Aydınlatırsın Geceyi'', Cannes'da adından sıkça söz ettirilen ''Mavi En Sıcak Renktir'', Jim Jarmusch'un ''Sadece Aşıklar Hayatta Kalır''a kadar vizyonda gösterim şansı olmayan ya da kısa süre gösterile pek çok Başka Sinema'da.


                   Başka Sinema'nın farklı bir seans sistemi de var.Saat 11:00'den 21:30'da kadar gösterilecek olan filmlerde 11:00-17:20 arasındaki filmleri seyirci art arda izleyebilecek.Üstelik her hafta programa giren bir film minimum 4 haftalık bir süreyle de seyircilerin karşısında olacak.Ve 110 dakikayı geçmeyen filmlerde de hiçbir şekilde antrakt yok.Ayrıca Başka Sinema'nın özel 21:30 Çarşamba seansları ve sürpriz film gösterimleri de olacak.Tabi en büyük avantaj Başka Sinema'yı facebook ve twitter'dan takip ederek yarışmalara katılmak,ani seans değişiklerinden haberdar olmak derim.



                  Bu altın değerindeki sinema oluşumu şimdilik Altunizade Captiol Spectrum, Beyoğlu Beyoğlu, Moda Sahnesi /Sinema, Haramidere Cinetech Torium, Levent Metro Cinema City Pink, Eskişehir Kanatlı Cinema Pink, Bursa Cinetech Korupark ve Ankara Büyülü Fener Kızılay Sinemaları'nda olacak.



                 Yazıyı burada bitirmek pek iyi olmaz bence.O yüzden Kasım ayından beri Başka Sinema'daki izlediğim filmlere şöyle bir göz atmak daha doğru olur ve yazamadıklarımın değerlendirmesini de burada paylaşmış olurum.Ama maalesef ''Mavi En Sıcak Renktir'', ''Hayatboyu'' ve  ''Saroyan Ülkesi''ni izleme fırsatı bulamadım.Onları da izledikçe yazacağım.Şimdiden keyifli okumalar... (En çok beğendiğim filmi sona sakladım)



NEIL JORDAN'DAN EGZANTRİK BİR VAMPİR TRAJEDİSİ


            Başka Sinema'nın diğerleri kadar iddialı olmasa da derdini anlatan, ''teenager'' vampir filmlerinden az çok esinlenen ama onlara göre daha başarılı olan ''Byzantium'' (Bir Vampir Hikayesi) geçmişindeki sır perdesi aralanamayan vampir bir anne ve açlığını zamanı gelmiş kişiler üzerinde bastıran kızının zorlu yaşam koşullarına direnmesini konu alan egzantrik bir ''Neil Jordan'' trajedisi aslında.Eleştirmenler tarafından sınıfı geçemese de bence hala bir şans verilmesi gereken bir film.Çünkü diğer vampir filmlerine göre daha bir akıcılık var filmde.Ve son yıllarda bu kadar hicivsel bir şekilde işlenmeyen bir erotizme yönelik sahneler de mevcut.Senaryo ve sinematografı da aynı şekilde.Tabi oyunculuk açısından Clara (vampir anne) 'yı canlandıran Gemma Arterton'un büyük payı var.


            Konusuna gelirsek, uzun yıllardır insanların kanıyla beslenen Clara işlediği cinayetin ardından, Kimsesizler Yurdu'nda büyümüş kızı Eleanor'la bir kıyı kasabasına sığınırlar.Tabi Clara'nın öldürdüğü kişi Clara'yla hesaplaşmak için yanıp tutuşan ''Kardeşlik'' adı altındaki bir vampir grubunun üyesidir.Onlar için hiçbir yer güvenli olmasa da geçim sıkıntısı da yaşayan Clara striptizcilik yapmaktadır.Bir süre sonra Clara annesini yeni kaybetmiş Noel'le tanışır.Noel'in kızı ve kendisi için kurtarıcı olduğuna inanmaya başlayan Clara kızıyla Noel'in pansiyonu Byzantium'a yerleşirler.Tabi bu arada Eleanor'un lösemi hastası Frank'le tanışması hiç iyi olmayacaktır.Çünkü Eleanor, Frank ve yeni tanıştığı insanlarla sır gibi saklanan geçmişini paylaşmasıyla Clara ve Eleanor karanlık geçmişleriyle bir kez daha yüzleşmek zorunda kalacaklardır.


Filmin Notu: 5/3.5








YOZGAT BLUES: GÜZEL MÜZİK İÇİN TEK ADRES DALİLLA



        Uzun zamandır merakla beklediğim, ve bütün festivallerde kaçırdığım,bir türlü izleme fırsatı bulamadığım Yozgat Blues'u da bu program dahilinde kaçırmadım.Bu senenin İstanbul Film Festivali,Altın Koza ve Malatya Film Festivali'nde ''Erkek Oyuncu'' ve ''Yönetmen'' ödüllerini toplayan ve SIYAD tarafından Malatya Film Festivali'nde ''En İyi Film'' ödülüne layık görülen filmin yönetmeni Mahmut Fazıl Coşkun. Başrollerde de  yerli bağımsız filmlerin usta ismi Ercan Kesal,Ayça Damgacı ve oynadıkları filmlerde hayat verdikleri rolleriyle döktüren Tansu Biçer ve Nadir Sarıbacak yer alıyor.İlk başta basit bir taşra dramı olarak görülse de işin içine arabeskten farklı olarak ''blues'' girince ortaya da yeni bir yapıt çıkıyor.Zaten bu filmde işlenen çatışma konularından biri de Blues'un Arabesk'e karşı olan direnişini anlatıyor.Bu yeni akıma alışkın olmayan insanların üzerinde bıraktığı etkiler de var tabi.Birazcık ''Muhsin Bey'' i andıran bir film olarak görülse de aslında filmin ilerleyen sahnelerinde o filmin tam anlamıyla antitezi olduğunu göreceksiniz.Tabi İstanbul'dan taşra hayatına geçen bu insanların hikayesinde ortama ayak uyduramama ve kültür çatışmasına bağlı olarak komik olaylar da sergileniyor haliyle.Film teknik anlamda fazlasıyla başarılı aslında.Tabi Ercan Kesal ve Ayça Damgacı'nın iki kişilik senfonisi de tam bir müzik şöleni.Özellikle de kurgusu.Tabi yönetmenin ve 4 ana rolde izleyeceğimiz oyuncuların da büyük başarısı var.Başta Ercan Kesal, Ayça Damgacı,Tansu Biçer ne Nadir Sarıbacak çok iyi seçilmiş rollere. Yavuz'un (Ercan Kesal) peruk takması, Sabri'nin (Tansu Biçer) berber çırağı olduğu halde kadın kuaförü açma hayali gibi pek çok şey en ince detayına kadar işlenmiş.Ama filmin esas sürprizi Nadir Sarıbacak'ın ''Kamil'' karakteri.Radyo programcılığı ve şiir gösterileri yapan Kamil'i oynayan Nadir Sarıbacak cidden bu konuda hakkını vermiş


            Filmin konusu şöyle, ''Blues'' akımına dayalı şarkılar söyleyen Yavuz, kariyerinin çöküşündedir.Bundan dolayı da bir AVM'de düşük bütçeli bir ses sistemiyle müşterilere şarkı söylemekte ve aynı zamanda bir müzik kursunun da hocalığını yapmaktadır.O müzik kursunun öğrencilerinden biri olan Neşe'de bir süpermarkette sucuk standında müşterilere sucuk tanıtımı yapmaktadır.Bu sırada Yavuz'a bir iş teklifi gelir.Uzun yıllardır Yavuz'un ahbabı olan Yaşar, Yavuz'a Yozgat'taki mekanında şarkı söylemesi için iş teklifinde bulunur.Bu konuda kararsız kalan Yavuz'a bir sürpriz daha vardır.Kendisinin de iş bulabileceği ümidiyle Neşe de Yavuz'la beraber Yozgat'a gitmek ister.İşte bundan sonraki ilerleyen olaylarda ikilimiz berber çırağı Sabri ve radyo programcısı,aynı zamanda şiir gösterileri düzenleyen Kamil'le tanışacak ve blues'un arabesk karşısındaki yenilgisini yaşadıkları dramla daha rahat göreceklerdir.Bir yandan da Sabri'nin açmak istediği ''kadın kuaförü'' hayalinin yanına ''bir kızla evlenme kaygısı'' da eklenmiş olacaktır.


   Filmin Notu:5/3.5










FRANCES'IN UMUTLARLA DOLU KOŞUŞTURMACASINI KAÇIRMAYIN!



 
        Başka Sinema sayesinde izleyebileceğimiz diğer kaçırılmaması gereken filmlerden biri olan ''Frances Ha''  bu sene içerisinde eleştirmenlerden olumlu geri bildirimler aldı.Siyah beyaz formatlı ABD yapımının yanında tipik bir Fransız sinemasını andırmasıyla dikkat çeken ''Frances Ha'' 'da profesyonel dansçı olan Frances'in aşk hayatındaki talihsizliklerini, iş bulma konusundaki sıkıntılarını ve en yakın arkadaşıyla yaşadığı bazen komik,bazen de hüzünlü olaylarına şahit oluyoruz.Tabi başrolü oynayan Greta Gerwig'de büyük bir alkışı hak ediyor.Bununla birlikte Noah Baumbach'in Frances'in yaşadığı dramı duygu sömürüsü haline getirmesi yerine işin içine daha da bir mizah katmış.Bu açıdan Frances Ha yılın en iyi filmlerinden.Ve kendi içinde naif,derdini hiçbir şekilde kasmadan,arthouse tarzı durgun sahnelere bırakmayan,eğlenceli bir kara komedi aslında.Görüntü yönetmenliği ve müziğin kullanımın ön planda olması da keyifli bir Chaplin ya da Keaton tarzında bir seyir keyfi sunuyor.

        Konuya dönecek olursak, Frances Haliday, New York'ta yaşayan profesyonel bir dans topluluğunda stajyer dansçıdır.Haliyle dans etmeyi de tam olarak bilmemekte.Kalacak bir evi olmadığı için de  belirli aralıklarla tanıdık-tanımadık başkalarının evinde kirada kalıyordur.Tabi işsizliğin de getirdiği sorunlardan dolayı Frances kira konusunda da sıkıntı yaşamaktadır,bir yandan da Frances'in hayatında büyük değişikler yapacak olan yeni ev sahipleri vardır.Kira borcunu ödemeydi,profesyonel birer dansçı olma hayalleri vardı,aşk hayatında bu sefer kazanmaydı derken en yakın arkadaşı Sophie'yle de arası bozulmuştur..İşte filmde de Frances'in  başına bu kadar sorun üst üste gelse dahi asla umutlarından,hayallerinden vazgeçmediğini,hiçbir teredütte kalmadan,hayat onu ne kadar yorsa da sürekli koşuşturduğunu görüyoruz.


        Filmin Notu:5/3.5








BİR HURDACININ HAYATINDAN...




      Nazif Mujic'e Berlin Film Festivali'nde ''En İyi Erkek Oyuncu'' ödülü kazandıran ve 32.İstanbul Film Festivali'nde Avrupa Konseyi İnsan Hakları Özel Ödülü'ne layık görülen,Danis Tanovic imzalı ''Bir Hurdacının Hayatı'' tamamıyla gerçek hayatında da hurdacılık yapan Nazif'in iç burkan hikayesini belgesel sinemasına yakın bir tarzla beyazperdeye taşıyor.Filmdeki aile fertleri bizzat kendilerini oynuyor.Ayrıca son günlerde daha da belirginleşen 86.Akademi Ödülleri'nde ''En İyi Yabancı Film'' dalında da aday bir film.Bosna-Hersek adına yarışıyor.Aslında filmi izlerken ilk başlarda internette çok tıklanan HD kalitede bir ''vimeo'' videosu izlercesine bir hisse kapılıyorsunuz.Ve Danis Tanovic filmdeki iç burkan olayları,Nazif ve ailesinin yaşadığı zorlukları fazla ajitasyona ve durağanlığa başvurmadan kendi çapında,daha sade bir şekilde anlatıyor.

      

        Konu olarak yeni bir şey yok aslında.Hatta bizden gibi.Yani kısaca bir özetlersek, Nazif, çer çöp toplayarak yani hurdadan zar zor geçimini kazanan biri.Ve kendisiyle aynı işi yapan ve çok yakın biraderinin evinde kalıyor.Nazif her ne kadar geçim sıkıntısı da yaşasa evin değirmenini döndürüyordur.Ancak bir gün karısı Senada düşük yaptığı için şiddetli kanama geçirmektedir.Bunun tedavisi de kürtajdır.Sigortaları olmadığı için hastahane Nazif'ten yüklü bir miktarda para istiyordur.Nazif'in bu parayı bulamadığı neredeyse imkansızdır.Tabi bu yetmezmiş gibi gittikleri hastane yaşadıkları köye çok uzak bir mesafededir.Senada iyice ümidini yitirsede Nazif karısını bir şekilde tedavi ettirmeye kararlı olduğundan daha çok hurda toplayıp,ilgili kurumlardan daha çok yardım alıp haklılığını gösterecektir.Tabi bu süreçte modern hayatın Nazif ve eşine o kadar da adil davranmadığını da görmüş oluyoruz.

        Filmin Notu:5/3.5






                     

 ÖZÜR DİLEMEK İÇİN ÇOK GEÇ!


        Cemil Ağacıkoğlu'nun yönetmenlik ve senaristliğini, Güven Kıraç'ın da hem oynayıp hem yapımcılığını yaptığı ''Özür Dilerim'' bu senenin İstanbul Film Festivali'nde Sema Poyraz'a ''En İyi Kadın Oyuncu Ödülü''nü kazandırmıştı.Film festival kapsamındaki izleyiciler tarafından beğenilse de genel olarak eleştirmenlerden sınıfı geçemedi.Beğenenler de var tabi.Konusu itibariyle zihinsel ve bedensel engelli birinin trajedik yaşamını ve ailesinin ona karşı tutumlarını çok acı bir şekilde görmüş oluyoruz.Bunu yapan Güven Kıraç'ta zaten rolünün hakkını ziyadesiyle vermiş.Özellikle kendine has mimik ve sesleriyle daha da bir geliştirmiş bu rolü.Aynı şekilde Selim (Güven Kıraç)'e hastalığı da olsa desteğini ve annelik görevini her daim yerine getiren anne rolündeki Sema Poyraz,kendi öz oğluna hastalığından ötürü görünmez adam muamelesi yapan Köksal Engür ve diğer oyuncuları sayabiliriz.Yani oyunculuklar müthiş.Ve iyi seçilmiş.Aynı zamanda Ağacıkoğlu'nun film boyunca yaptığı gözlemler,detayları da es geçmemek lazım.Her şey bu kadarla kalsaydı iyi olacaktı elbet film ama birkaç sıkıntı var.Evet filmde diğer ''zihinsel engelli'' odaklı filmlere göre daha fazla bir ajitasyon ve Demirkubuz filmlerini andıran bir pesimistlik ve ötekileştirilmişlik var.Genelde o tip filmlerde zihinsel engelliler ne kadar itilip kakılsa da filmin sonunda saygınlık kazanan,büyük başarılara imza atan kişiler olarak görürüz.Ama bu filmde aslında işin gerçeğine yönelinmiş.Yani gerçekten toplumumuzda bu tür hastalara karşı yapılan tutumlar,dışlamalar.Filmde her sahnesinde gerçekçiliğini hissettiriyor.Ama bu gerçekçilik Ağacıkoğlu'nun senaryodaki bir takım senaryo boşluklarından dolayı sönük kalıyor.Haliyle filmin tam olarak ne anlatmak istediği zorlaşıyor.Filmdeki diğer karakterlerin olayları fazlasıyla kopuk, ve bazı yerlerde gereksiz durağanlıklar var.Bu yüzden Ağacıkoğlu, her ne kadar ''zihinsel engelli'' bir bireyin yaşamını farklı bir yaklaşımla anlatsa da bu kusurlardan ötürü yeterli gelmiyor.

          Buna rağmen filmi de izlemek gerekiyor.Konusunu da söyleyecek olursak, Selim zihinsel ve bedensel engellidir.Aile fertlerinden sadece annesi ona en büyük desteği ve ilgiyi gösteriyordur.Öbür taraftan babası belirsiz bir utançtan dolayı kendi öz oğluna ''görünmez adam'' muamelesi yapıyordur.Erkek kardeşi Zafer'in düğünü de yaklaşmaktadır bir yandan.Selim'in kontrolsüz yaptığı davranışlar bir süre sonra Zafer'in kız arkadaşını da etkileyeceğinden evde iyicene özellikle Zafer tarafından Selim'e cephe alınmıştır.Tabi aile fertlerinin Selim'e karşı yapacakları ateşkes ve ona yıllardır yaptıkları dışlamalar,pişmanlıklar ve hepsinden önce dileyecekleri özür Zafer'in düğün gününde daha da belirginleşecektir.


          Filmin Notu:5/2.5

   







ONUR SAVAŞI DEDİĞİMİZ ŞU HAYATTA YA AVSIN YA DA AVCI

          Festen filmini hatırlarsanız, büyük bir aile yemeğinde,şok edici bir konuşma ve bu yemek şöleninde gelişen gerilimli bir ortam vardı. Diğer yemek ve eğlence dolu partili filmlere nazaran sıra dışı bir filmdi.İşte Thomas Winterberg, bu filmde de önceki filminde yaptığı karanlık ve gerilim dolu ortamı daha da pesimist bir şekilde işliyor.Toplumların tabulaşmış şekilde benimsediği değer yargıları ve normlara umarsızca bağlı olmalarını,basit bir yanlış anlaşılmadan dolayı insanların birbirlerine karşı tutumlarının değiştiğini ve bir şekilde bu Dünya'da ne kadar doğaya karşı bir  ''avcı'' da olsak hiç beklemediğimiz anda ''av'' olabileceğimizi de trajik şekilde aktaran bir film. Başrolde oynayan ve son dönemde ''Hannibal'' dizisinde tanıdığımız Mads Mikkelsen'da filmde bir kasabada yaşayan, eşinden yeni boşanmış ve oğluna her türlü babalığı göstermeye çalışan,bununla birlikte bazı ön yargı ve yanlış anlaşılmalardan dolayı bu düzenbaz hayata karşı onur savaşını veren bir adamı canlandırıyor.Ki bunu da layıkıyla yerine getiriyor. Geçen senenin Cannes Film Festivali'nde ''En İyi Erkek Oyuncu'' ödülünü de alması bu rol için biçilmiş kaftan olduğunu gösteriyor.İçinde bulunduğu zor ve anlatılamayacak kadar karışık durumu hem kendisi,hem de yönetmen her karesinde yansıtıyor.


          Konuya gelelim. Lucas, Danimarka'nın küçük bir kasabasında kreş öğretmeni ve kasaba tarafından da pek sevilmektedir..Eşiyle de yeni boşanmıştır.Tabi bu durum karşısında kendinden çok oğlunu düşünüyor.Zira oğlu annesinde kalıyor ve babasıyla da araları pek iyi değil.Tüm bunlar olurken Lucas'ın en yakın arkadaşının küçük kızı,aynı zamanda Lucas'ın öğretmenlik yaptığı kreşe giden Klara, öğretmeni Lucas'a karşı farklı duygular beslemektedir.Klara'nın öğretmenine özel yaptığı ''kartondan kalp'' hediyesi Lucas'ı tedirgin etmiştir ve Klara'nın hediyesini kabul etmemiştir.Hediyesini kabul etmeyen Klara, Lucas'a karşı olan tepkisini de büyük bir iftira atarak gösterir.Bu iftirayı da abilerinden gördüğü fotoğraftan yola çıkarak yapıyor.Onun belli belirsiz söylediği ''Lucas bana aletini gösterdi,cinsel tacizde bulundu,teşebbüste bulundu'' tarzındaki yalanlar da kısa süre içerisinde kreş müdürünün ve kasaba halkının ve de haliyle de emniyetin kulağına gidiyor.Hal böyle olunca da kasabanın sevdiği,saydığı adam olan ''Lucas'',  kasabanın 1 numaralı hedefi yani avı haline geliyor ve Lucas, oğluydu,karısıydı derken savunmasız bir şekilde kendisinin de büyük bir çıkmaza girdiği onur savaşında buluyor kendini. (Bu arada filmin açılış jeneriği bir geyik avı sahnesiyle başlıyor)

Filmin Notu:5/4




''AŞKIN YAŞI YOKTUR,BEDELİ DE''


        Francois Ozon, kelimenin tam anlamıyla muhteşem filmler yapıyor.Fransız sinemasının,hatta Dünya sinemasının harika yönetmenlerinden biri.Her filminde yeni yeni tatlar yeni yeni konular işliyor.Bunu bu son filminden bir önceki ''Dans La Maison'' (Evde) ile görmek mümkün.Ustanın son filmi olan ''Genç ve Güzel'' de yılın ve geçen senenin Cannes'ındaki en başarılı filmlerden.Bu başarısının ardındaki temel ölçütse ''Aşkın Yaşı Yoktur'' olgusunu fazlasıyla realist ve sinemanın tekniğine uygun bir şekilde işleyerek kanıtlaması.Ki bu konuda da bir hayli başarılı.Senaryodan kurguya,oyunculuklardan sinematografına kadar her şey mükemmel! Filmin bir diğer başarısı da 21 yaşındaki Marine Vacht.Canlandırdığı Isabelle karakterindeki ana argüman olan ''masum güzellik'' kavramını Vacht sayesinde görebiliyoruz.Tabi 17 yaşındaki Isabelle'e yüklediği duygularla,kimliğini bulmada,yol gösterme ve kişisel seçimlerinde adeta bütünleşiyor.Aslında bir anlamda sonbahar aylarında izlediğimiz ''Don Jon'' 'da görmek isteyipte göremediğimiz egzantrik mesajı veriyor..Ve film bir an bile kendini aşina olduğumuz klişelere kaptırmıyor,her defasında 4 mevsime ve ortamın atmosferine uygun Françoise Hardy imzalı 4 şarkıyla desteklenerek yeni bir şeyler anlatıyor.Aslında hayatın gerçekleri ve bunu yaşayanların tecrübeleri bu değişimler.Isabelle'in de filmde gördüğümüz bu değişimler de her gencin yaşayabileceği şeyler.Ama böylesini yedinci sanat alanında bulmak zor bana kalırsa.O yüzden filmdeki bu cesur senaryo,güçlü argümanlar,teknik açıdan müthiş olması ve Ozon-Vacht ikilisi filmin ''şaheser'' niteliği kazanmasında yeterli ölçütler.Ayriyeten Ozon'un başarılı ve derinlemesine işlediği gözlemler de cabası.

     
          Blue çağındaki kendini bulma,aile,kardeşlik,arkadaşlık ve gerçek aşkı bulma konusunda türevlerine göre olağanüstü bir film oluyor uzun lafın kısası.Konumuza dönelim. Isabelle, 17 yaşında bir genç kız.Bütün sırlarını ve hayatındaki değişimlerini paylaştığı tek kişiyse küçük erkek kardeşi.Zira ailesinin geneline işleyen ''evlen,seviş'' baskısına daha pek hazır değil Isabelle.Ama bir yandan da ''seks'' kavramını merak ediyor.Olaylar böyleyken tatildeki yazlıkta Felix adında uzun boylu,karizmatik,sarışın ve yakışıklı bir çocukla tanışıyor.Isabelle'in ailesi tarafından pek sevilse de Isabelle pek yüz vermiyor.Ama ''seks'' konusunda bir deneyim kazanmak için de Felix'le gittiği bir partide bu merakını gidermeye çalışıyor.İlk deneyim Isabelle için tam bir kabus ve hayal kırıklığı oluyor.


        Yaz bitiyor.Kış mevsimine girerken Isabelle ve ailesi evlerine dönüyorlar. Isabelle,ilk başarısız denemesine kafayı takmış durumda.O aşık olmak değil,seks yapmak istiyor.Bunun içinde geçici yöntem olarak internetteki pornolarda teselli ediyor kendini. (bknz: Don Jon) Daha sonra daha kolay bir yöntem olarak 'fahişeliği denemeye kalkıyor.Üniversitede öğrenci olduğundan işine de gelmesiyle kendi harçlığını da çıkarmış oluyor.Asıl kırılma noktası ise Isabelle'in ilk müşterisiyle oluyor. Georges adındaki bu tansiyon hastası, Isabelle'in başta aradığı cevap olarak görülse de Isabelle'in kişisel yolculuğunu tamamlamada bir araç oluyor aslında.Çünkü ilerleyen olaylarda Isabelle daha sonraki gittiği müşterilerinde, ailesi ve arkadaşlarıyla yaşadıkları,çevresindeki gözlemleriyle ''Para için mi sevişiyorum/aşık olduğum için mi? ''Fahişe olduğum için mi fahişeliği seçtim yoksa hayatımdaki soru işaretlerine yön versin diye mi?'' sorularına da cevap bulmuş olacaktır.


       Film bu şekilde ahlaki toplum yapısına, ''Jagten''de bahsettiğimiz kalıplaşmış değer yargılarına,gençlik dönemlerinde yaşanan ama topluma yabancı görünen sorunlara da inceden inceye ironik bir şekilde göndermeler de yapılmış oluyor.Zaten filmin ilerleyen kısımlarında aslında bu anlatılan aykırı şeylerin,tabuları aşan düşüncelerin filmin biraz daha arka planda kalacağını göreceksiniz.Daha ziyade Isabelle gibi gençlerin yaşadığı gerçek sorunları,deneyimleri ve yeni tutkuları anlatıyor aslında.


Filmin Notu:5/5


          


         

         ENDİŞEDEN YARATILMASAYDIK, O ZAMAN NOLCEKTİK Kİ BİZ?



      Geldik Başka Sinema'da hatta son 10 yıl içerisinde en çok beğendiğim filme... Festival festival,şehir şehir dolaşan bir yandan da en prestijli ödülleri toplayan ''Sen Aydınlatırsın Geceyi''! Tragedyanın öncülerinden sayabileceğimiz Euripides'in ''İnsan endişeden yaratılmıştır''  sözüyle siyah beyaz,durgun ve olabildiğine pesimist bir şekilde açılışını yapıyor.Film boyunca ''Eflatunfilm'' bünyesindeki oyuncuların yanı sıra alanında başarılı ''Demet Evgar, Ercan Kesal,Derya Alabora ve sürpriz bir rolle Ayşenil Şamlıoğlu'da yer alıyor.Onur Ünlü'nün filmlerinde gördüğümüz sürrealist olaylar (absürd kelimesini kullanmıyoruz) ve varoluşçu senaryo bu filmde daha da belirgin.Hatta daha ziyade Ünlü, varoluşçu tarzını daha ön planda tutuyor.İnsanoğlunun endişe içindeki hayatları,yaratılış gayesi içlerindeki insanlık savaşı ve vahşilikleri,ve ilginç bir şekilde süper kahraman diyebileceğimiz ''olağanüstü nitelikteki insanlar''a da farklı bir bakış açısı sergiliyor.Varsayımların,hayattaki doyumsuz isteklerimizi aslında insan hayatında gereksiz bir engel olarak göstermiş Ünlü.Çünkü filmde ''olağanüstü nitelikteki kasaba insanı'' bile sıradışı güçlere de sahip olsa içindeki yok edemedikleri endişe ve kaygılarından dolayı mutlu değiller.Filmde Mecnun (Leyla ile Mecnun dizisindeki) tarzı bir karakteri canlandıran Ali Atay'da bu konuda daha başarılı olmaya devam ediyor.Canlandırdığı Cemal karakteri de kendi iç dünyasında yalnız bir karakter.Ki bu yalnızlık ruhuna da işlenmiş ki duvarların içinden geçiyor.Kimsenin göremediği gerçekleri görüyor.Aynı şekilde Serkan Keskin'in canlandırdığı karakterde de ölümsüzlük var mesela.Ama o da bu durumdan pek memnun değil.Bir sahnesinde Cemal'le konuşurken ''Benim de derim bu ölemiyom a.....yım'' demesi.Ve ironik bir şekilde nasıl olsa ölümsüzüm diye de Cemal'in sevdiği kız hakkında ağır şekilde konuşmaları ve küfürlerini de sayabiliriz.İşte bunun gibi Onur Ünlü, filmdeki karakterlere niteliklerine ve yaşadığı acılara göre olağanüstü nitelikler yüklemiş.Bu insanlarda içindeki acıyı belli etmemek için de bu niteliklerini hayatlarına geçici bir fayda sağlamak amaçlı kullanıyorlar.Ancak bu güçleri hiyerarşi bakımından güçlü olanların da kullanabileceğini görüyoruz.Tıpkı gerçek hayattaki gibi.( Nadir Sarıbacak'ın canlandırdığı rolün eliyle ateş etmesi,daha sonra başkalarının tetikçi olması vb.)


        Konuya girmeden filmde başka dikkatimi çeken şeyler de oldu.Kahvede Cemal'in ontoloji konusundan açması,ve masadakilerin bu konuda Cemal'i bozmaları, (Olmasaydık nolacaktı?/Olmayacaktık) Cemal'in Yasemin'i dövdüğü sahnede Yasemin'in Cemal'in çok rahat dengesini alt üst etmesi yerine boyun eğiyor.Her ne kadar gücü de olsa savunmasız kaldığını anlatıyor insanın.Ama Onur Ünlü'nün yaptığı en büyük marifeti ise ''ölüm'' olgusunu pesimist bir şekilde hicvetmesi.Filmin sonlarına doğru bu hicvi görmekte biraz zor tabi.Ki bu final filmi izleyenlere farklı farklı yaklaşımlar sunuyor.


         Konuya gelirsek.Cemal, annesini bir yangında kaybetmiştir.Annesini kaybetmesi hayatında açıklayamadığı ve kendinin de net bir anlam veremediği sıkıntılara ve iç yalnızlığına kapanmasına yol açıyor.Babası bile oğlunun sıkıntılarına çare bulamadığı için o da kendisini yiyip bitiriyor bir anlamda.Cemal de bu iç sıkıntısının nedenin bulmak üzere kendi varoluş sebebini daha doğrusu insanoğlunun varoluşunu sorguluyor hayata ve çevresindekilere karşı.Olaylar böyle gelişirken Yasemin adında bir köylü kızına aşık oluyor.Yasemin Cemal'in kurtarıcısı oluyor bir anlamda.Ama daha sonra dışarıda kitap satan Defne'de Cemal'e karşı yeni bir şeyler hissetmeye başlıyor.Cemal'i de bu ikili arasında hayatını tamamlayacak ve iç sıkıntısına çare bulacak kızı bulmasına dayanan ikilemde kalırken kendi yarattığı sonsuz boşluğuna doğru da yavaş yavaş yaklaşıyordur.

          Filmin siyah beyaz sinematografı,dramatik üslubu ve müzikleriyle daha da inanılmaz duruyor.Mehmet Erdem'in sene içinde kaybettiğimiz Ferdi Özbeğen'den cover'ladığı ''Gülmek İçin Yaratılmış'' ve Caramel filminin efsanevi şarkısı ''Ya Mreyte Mreyte'' gerçekten filmle daha bir bütünleşmiş.


Filmin Notu:5/5